*Τίτλος: Το Γαλάζιο Βιβλίο

*Συγγραφέας: Στρατής Μυριβήλης

*Εκδόσεις: Εστία - Βιβλιοπωλείον Της Εστίας Ιωάννου Δ. Κολλάρου

*Έτος Έκδοσης: 1958 - Δ' έκδοση

*Σελίδες: 167

*Σχήμα: 13 Χ 18

*Σκληρό εξώφυλλο με κάλυμμα

*Κατάσταση: Πάρα Πολύ Καλή 

*Η Παλαιοβιβλιοθήκη Θεσσαλονίκης είναι το μεγαλύτερο σύγχρονο παλαιοβιβλιοπωλείο

*«Επιθυμώ ακόμη να αναφερθώ στις συλλογές διηγημάτων με τους χρωματικούς τίτλους: "Το πράσινο βιβλίο", "Το κόκκινο βιβλίο", "Το βυσινί βιβλίο", "Το γαλάζιο βιβλίο", για να τονίσω πόσο ο Μυριβήλης, σε ευτυχισμένες ώρες της έμπνευσής του, ανανέωσε ένα είδος με τόσο πλούσια παράδοση στη λογοτεχνία μας. Το χιούμορ, ο σαρκασμός, η ειρωνεία, η αλληλοσχέτιση του συμβολικού με το πραγματικό, του νοητού με το απτό, η διαδοχή του ιλαρού απ' το τραγικό, του φαιδρού από το αποτρόπαιο προβάλλουν σε συνθέσεις μοναδικού θέλγητρου και μορφικής τελειότητας. Τις σελίδες τους τις διατρέχει μια διεγερτική χνωτιά αρσενικάδας, ένα πνεύμα παγανιστικό. Ο έρωτας είναι το κυρίαρχο γεγονός -ένας έρωτας συγκλονιστικός, πάθος σαρκικό, που την ανάφλεξή του την προκαλεί κάτι το δαιμονικό, εισχωρώντας στο σύμπλεγμά του για να προδιαγράψει μια μοιραία συχνά κατάληξή του. Στις αισθήσεις εμπιστεύεται ο Μυριβήλης να του αποκαλύψουν το μυστικό της ζωής -το νόημα του κόσμου. Κάθε μεταφυσική ερμηνεία του τη θεωρεί παραπλανητική. Μέσα από αυτό το εύθραυστο ηχείο, το σώμα, ακούει τη σιβυλλική σιωπή -ό,τι αποκαλούμε ένστικτο- να συνοψίζει τη σοφία μίας αρχέγονης πείρας. Σ' αυτήν την πείρα θεμελιώνει τη συμπεριφορά των ηρώων του. Το σώμα, γι' αυτόν, δημιουργεί δεσμούς αγάπης αλλά και αιχμές μίσους. Μέσα απ' τις σελίδες τους αυτο-ψυχογραφείται ένας επικούρειος, ο φίλος των ταπεινών ανθρώπων, ο εραστής του γυναικείου φύλου, ο αντικληρικός, ο εχθρός της λογιότητας, ο φανατικός πιστός στις έννοιες έθνος και ελληνισμός -αμετακίνητος πια στο βάθρο του ως αναμφισβήτητος "κλασικός" της γενιάς του».

*Το πραγματικό του όνομα Στρατής Σταματόπουλος. Σύγχρονος Έλληνας λογοτέχνης. Γεννήθηκε το 1892 στη Συκαμιά της Λέσβου. Ο πατέρας του ήταν έμπορος, ενώ η μητέρα του καταγόταν από οικογένεια με πνευματική δράση στο νησί. Ήδη από τα σχολικά του χρόνια ο μικρός Στρατής ήταν ζωηρός και δεν μπορούσε να αντέξει την πειθαρχία του σχολείου. Αγαπούσε να ξεφεύγει  στους χώρους της φαντασίας και παραμελούσε τα μαθήματά του. Το 1910 τελειώνει το εξατάξιο γυμνάσιο της Μυτιλήνης, ενώ ήδη έχει εκφράσει τη λογοτεχνική του φλέβα ακολουθώντας το δρόμο του δημοτικισμού. Την ίδια εποχή χρονολογείται και το πρώτο του μυθιστόρημα «Ο σεισμός» ή «Η Θεία οργή», το οποίο  αναφερόταν στο μεγάλο σεισμό του1867 που είχε πλήξει τη Μυτιλήνη. Την ίδια χρονιά εγγράφεται στο Πανεπιστήμιο  της Αθήνας, όπου σπουδάζει φιλολογία και νομικά. Διέκοψε τις σπουδές και πήγε εθελοντής στο στρατό, όταν κηρύχθηκε ο Βαλκανικός πόλεμος (1912 – 1913). Σε συνέχεια και ως ο 1922 πήρε μέρος σε όλους τους πολέμους στη Μακεδονία , στη Θράκη, και τη Μ. Ασία. Τραυματίστηκε κάμποσες φορές. Απολύθηκε από το στρατό ύστερα από τη Μικρασιατική καταστροφή. Το περίφημο μυθιστόρημά του «Η ζωή εν τάφω» έχει της ρίζες του στην μακρόχρονη πολεμική του ζωή. Δημοσιεύτηκε πρώτα στην εφημερίδα του «Καμπάνα», που έβγαζε στη Μυτιλήνη και το 1914 βγήκε σε βιβλίο. Έκανε πολύ μεγάλη εντύπωση για το γλαφυρό ύφος και το ρεαλισμό του. Δίνει ζωντανά και παραστατικά τη φρίκη και το δράμα το πολέμου. Είναι διαποτισμένο από βαθύ ανθρωπισμό και αγάπη για τη ζωή. Διαβάστηκε πολύ όσο λίγα από τα ελληνικά λογοτεχνικά βιβλία. Γι' αυτό βγήκε σε επανειλημμένες εκδόσεις, με ορισμένες αλλαγές και πρόλογο του συγγραφέα. Με το έργο του επιβλήθηκε και αναγνωρίστηκε σαν ένας απ’ τους καλύτερους πεζογράφους μας του μεσοπολέμου.  Άλλα βιβλία του, μυθιστορήματα και διηγήματα είναι: «Διηγήματα», «Η δασκάλα με τα χρυσά μάτια», «Το πράσινο βιβλίο», το παιδικό βιβλίο «Ο Αργοναύτης», «Το τραγούδι της Γης», «Το γαλάζιο βιβλίο», «Μικρές φωτιές», «Ο Βασίλης ο Αρβανίτης», «Η Παναγιά γοργόνα» και άλλα. Πολλά βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες. Στο παρελθόν είχε συνεργαστεί με το περιοδικό «Ο Μυτιληνιός», ενώ τα πρώτα γνωστά δημοσιεύματα του είδαν το φως της δημοσιότητας στο περιοδικό «Νεότης» της Σμύρνης. Εργάστηκε ακόμη ως δάσκαλός στο Μανταμάδο της Λέσβου, στην εφημερίδα «Σάλπιγγα» της Μυτιλήνης και ως δημοσιογράφος στην Αθήνα. Ήταν επίσης διευθυντής στις εφημερίδες «Ταχυδρόμος» της Μυτιλήνης και «Δημοκρατία» της Αθήνας (1930), καθώς και χρονογράφος και λογοτεχνικός συνεργάτης σε πολλές άλλες. Το 1934 ο Μυριβήλης πήρε θέση στο ΕΙΡ, με το λογοτεχνικό τέταρτο της Κυριακής, ενώ παράλληλα διορίστηκε τμηματάρχης στη βιβλιοθήκη της Βουλής. Τότε ίδρυσε και την Εθνική Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών, της οποίας υπήρξε ισόβιος πρόεδρος. Έγινε ακαδημαϊκός το 1958. Έντονη φυσιολατρία χαρακτηρίζει το έργο του Μυριβήλη. Έχει το δικό του ιδιαίτερο γλαφυρό, μεγαλόπνοο και προσωπικό ύφος.